Mini blog Jurka Owsiaka

Wielu nam radio ciągle zapewnia dotykalny kontakt z muzyką, ludźmi i ważnymi artystycznymi wydarzeniami. I mimo, że często dzisiaj narzekamy na muzyczną papę, na bezcielesnych prowadzących, to jednak radio jest obok nas - na szczęście - o wiele częściej niż ekran telewizora. Dla wielu moich znajomych radio to także magiczna atmosfera, niezapomniane głosy, osobiste dygresje, na które teraz tak rzadko pozwalają sobie współcześnie prowadzący. Takie radio pamiętamy sprzed wielu, wielu lat i miało ono zdecydowany wpływ na wykreowanie naszych gustów, naszego poczucia piękna i wartości muzyki, z którą mieliśmy kontakt słuchając różnych audycji. Dzięki temu są nazwiska, które zawsze pojawiają się w naszych myślach, kiedy przypominamy sobie dawne muzyczne fascynacje, najczęściej dotykane bez faktycznego posiadania płyt, wówczas niedostępnych. Radio czyniło z nas ludzi, którzy znają „te” dźwięki. Tak ja, zanim dotknąłem okładki i płyty Hendrixa, Santany, Janis Joplin czy Led Zeppelin, wcześniej mogłem usłyszeć tę muzykę z głośnika radiowego. Ponadto radio to także specyficzny przekaz, który swą przytulnością oraz urokiem miejsca, gdzie go słuchamy, jest wręcz niezastąpiony w budowaniu najpiękniejszych wspomnień.

Janusz Kosa Kosiński był dla mnie gościem z Trójki. Najbardziej pamiętam go z czasów, kiedy widywałem go na korytarzu trójkowego radia na Myśliwieckiej. Z jeżykiem, lekko zmierzwionym z przodu, najczęściej w podkoszulce, z lekkim brzuszkiem i zawsze z pogodną twarzą. Ale to naprawdę zawsze! Facet miał twarz uśmiechniętą od ucha do ucha, znajdując przy każdym takim spotkaniu czas, aby się zatrzymać i zamienić chociaż kilka słów. Kiedy współpracowałem blisko z radiową Trójką wydawało mi się nawet, że te nasze szybkie kontakty przepojone są specyficzną serdecznością. Poczułem to, kiedy wydałem swoją pierwszą płytę zatytułowaną „Letnia zadyma w środku zimy”. Płyta na winylu, wydana przez firmę, która nie była potentatem w muzyce rockowej, ale która postanowiła zapis koncertu, który odbył się w warszawskiej Stodole w 1989 roku, wydać na dwupłytowym albumie. Dzisiaj na tę płytę oceniam jako wartościową prawie wyłącznie pod względem historycznym i dokumentalnym. Jakaż jednak była moja radość z pewnego niesamowitego przeżycia, które dotknęło mnie raz, kiedy byłem na Stadionie 10-Lecia. Daję słowo honoru, byłem na nim może trzy razy w życiu. I kiedyś, w sobotę zupełnego początku lat 90-tych, poszedłem tam kupić sobie czerwone trampki. Trampek nie kupiłem, ale kręcąc się między stoiskami dotarłem do takiego, na którym tzw. właściciel stoiska miał włączone radio. Radio nastawione było na Trójkę i właśnie Janusz Kosińki zapowiedział, że w dzisiejszej audycji wysłuchamy bardzo ciekawej płyty, która idealnie nadaje się na prywatkową zabawę (a to były moje słowa z tzw. słowa wstępnego na płycie). Następnie powiedział kilka ciepłych słów o imprezce i z radia popłynęły dźwięki znane przeze mnie na pamięć. I wyobraźcie sobie moje zadowolenie, wręcz rozpierającą dumę, kiedy z radia, na koronie Stadionu Dziesięciolecia, pomykała muzyka z imprezy, którą z przyjaciółmi razem stworzyliśmy. Podziękowałem później Januszowi, z czego bardzo się ucieszył, a był to moment, po którym przyszły czasy dla Janusza nieciekawe. Miał audycję telewizyjną, miał audycję w radiu i nagle te audycje zostały wyrzucone na obrzeża ogólnopolskiej odbieralności. Jeździł chyba do Szczecina na jakieś emitowane w lokalnej telewizji programy, bo był to jego zawód, więc przy złych czasach najnormalniej w świecie wykorzystywał każdą okazję, aby móc pracować. Pamiętam to bardzo dobrze, kiedy spotykałem go w telewizji – mnie wtedy dobrze śmigał program „Róbta co chceta”, a u Janusza najlepiej się nie działo. I to jest jedyny fakt, o którym raczej dziś nikt wspominać nie będzie, bo z pamięci wszyscy będą wyciągali same najlepsze momenty z życia Kosy.
Spotykałem go jeszcze czasem na jego wielkiej, ogromnej hondzie, której nazwy nie pamiętam, ale wszyscy fani tych motorów wiedzą o co chodzi – to taka jeżdżąca, elegancka, motocyklowa wersalka. Pasował do niej doskonale, bo w rasowym kasku wyglądał jak amerykański gliniarz. Kiedy sprzedawał motor, to tak długo z nim chodził, aż sprzedał go mojemu kumplowi, Rafałowi, też pracującemu w radiu, co do którego wiedział, że o motor będzie dbał a motor będzie go cieszył. Było to dla niego ważniejsze, niż „zżenić” go i kupić sobie nowy. Później spotykałem go znowu, i znowu uśmiechniętego, w zupełnie przypadkowych sytuacjach, kiedy już prowadził audycje w Antyradiu. Miałem uczucie, że zaistniał w tej rozgłośni najpierw skromnie, aby po pewnym czasie stać jej jej absolutnym filarem. Konsekwentnie prezentował swoją muzę, a do momentami zwariowanych dźwięków wybieranych przez słuchaczy, dawał swoje bardzo charakterystyczne i mimo uszczypliwości fajne komentarze. Pokazał, że spece muzyczni wychowani na rock’n’rollu sprzed 40 lat nadal mogą wieźć prym i nakręcać młodych ludzi do pochylania się nad historią muzyki rockowej. To i dla mnie było i będzie zawsze ogromnym wsparciem, kiedy prezentuję muzykę w moich programach radiowych, czy to w Radiu WaWa, czy internetowym Radio Woodstock - dodaje to wiary, że muzyka którą co prezentuję, może się dziś podobać słuchaczom.

Śmierć nagła jak wypadek i w pierwszej chwili, kiedy usłyszałem, że nie żyje, to właśnie o wypadku pomyślałem. Kompletnie nie dawał odczuć, że może mieć ze zdrowiem jakiekolwiek kłopoty. I dzięki temu w pamięci mojej nadal tak samo dźwięcznie będzie brzmiał jego głos, kiedy z charakterystycznym tonem zapowiada kolejne numery, albo przypomina fakty z rockowego kalendarza.

To tak na pocieszenie, ale żal przeokropny, bo tyle życia w nim było…

Jurek Owsiak