Byłam na Przystanku Woodstock. Byłam i widziałam wszystko od kuchni. Wraz z szefem mym ulubionym byliśmy w ekipie, która robiła relacje do Internetu. Mnóstwo pracy, młyn niesamowity, wysiłek tysiąca z ogonem ludzi, by kolejne kilkaset tysięcy dobrze i bezpiecznie się bawiło. O Przystanku i o Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy słyszy się wiele. Zazwyczaj są to dobre opinie, ciepłe słowa, przyjazne komentarze. Jest też kilka pisemek, które uparcie ignorują, bądź uparcie obszczekują. Zadziwiające jest, że na Przystanku, który bądź, co bądź jest największą europejską imprezą muzyczną, nie było reprezentanta żadnego pisma muzycznego, poza Pawłem Ciepliński z Interii nie było nikogo z portali internetowych. Kręcił się jeden gość z Wyborczej (ten z dredami, który się złośliwi w Idolu), ale o innych ogólnopolskich gazetach nie było ani słychać, ani widać. Było kilka lokalnych i to wszystko. Skąd zatem biorą się informacje w prasie? Czyżby z tych newsów, które robiliśmy dla Fundacji? A propos lokalnej gazetki, to od jednego takiego usłyszałam, że jestem arogancka i nikt go jeszcze tak nie potraktował, na co mu odpowiedziałam, że mało widać jeszcze przeżył. Za to wyjątkowo szeroko imprezę opisywał Nasz Dziennik. Wyjątkowo szeroko i wyjątkowo kloacznie. Bzdury jakie wypisywał ani nie miały miejsca, ani nie były nawet zabawne. No cóż, widać tak już musi być, że czasem trafi się paru kretynów. Nieodmiennie zadziwia mnie Jurek Owsiak, który jak kot z pęcherzem lata, by znaleźć się w kilkunastu miejscach na raz - bo przecież MUSI wszystkiego dopilnować. Ale machina działała bez zarzutu. Może dlatego, że ludzie, którymi się otoczył, pomimo, a może właśnie dlatego, że w większości są bardzo młodzi, to profesjonalni entuzjaści, którym nie trzeba stać nad głową, by wykonywali swoją pracę należycie. Mam kilka specjalnych pomniczków. Dla Milkeego - szefa przystankowego Internetu, moderatora czatów, który znosił moje dyktatorskie zapędy, który moderował czaty, pisał newsy, dbał o wygodę i komfort ekipy naszej. Dla Arka - nadwornego fotografa, który był zawsze tam, gdzie trzeba, który w lot rozumiał moje znaczące spojrzenie i robił akurat takie ujęcie, jakie mi się wymarzyło. Dla Młodego - grafika i fotografa, który był wszędzie tam, gdzie normalnym ludziom na myśl nie przyszło pchać się z aparatem. I wreszcie dla Chrabjego -ale nie będę pisała o nim, by nie być posądzoną o wazeliniarstwo. Tak między nami, to znosił moje humory i fochy, pisał doskonałe notki, przetwarzał moje i swoje potrzaskane myśli na język ogólnie rozumiany. CZEŚĆ WAM I CHWAŁA PANOWIE. I do zobaczenia na kolejnym finale orkiestry, kolejnym przystanku... Eia * z powrotem na glebie Jak z tego, co wyżej dobitnie wynika, bylim na Łudstoku. Bylim dwuosobowo na Fundacji zaproszenie. Odmówiłby kto? Pokażcie mnie takiego lub taką. Zatem i Eia nie odmówiła, i ja oczywiście. Choć się zapierała i twierdziła jakoby ino na przyczepkę jechała. Niby do mnie na przyczepkę. A się okazało akurat na odwrót, bo ona za gwiazdę robiła, a nas - Milkeego i mnie znaczy - robotą zawalała. Ale ten typ tak już ma. Niestety. Nie udało mię się tym razem i w cieniu wylądowałem, na czem cierpi moja duma chrabjowska niebywale. Żartowałem! Ale ja nie o tem. O czem innem. W kontekście takich dwóch zdań, w odpowiedzi na pytanie o publiczność łudstokową i jak się podobała wygłoszonych: NIKT - To, że ludzie z różnych subkultur współżyją ze sobą... dosłownie i w przenośni ;) i De Press - Jest to po prostu kontakt materii, która rzadko sie spotyka, nie tańczyłem nigdy w błocie pod sceną, zawsze tego chciałem, poczuć się tymi, co są na zewnątrz a są w środku... I jeszcze jednego, które choć z innej okazji wygłoszone jak raz tu pasuje: <2lazy2die> oj, zeby w tym narodzie dzien usmiechu byl nie tylko ten jeden dzien, a RP po Finale przez dwa dni to inny kraj. A potem wszystko wraca do normy... Właśnie - "do normy". A norma to skrzywiona gęba, punk tłukący się ze skinem, skin z rastą itede. itepe. etc. I tak jest, i trwa niezmiennie. I tylko takie imprezy jak Finał czy Przystanek jakoś tę gębę z twarzy ścierają, jakoś zawieszenie broni ogłaszają. Nie, to nie tak, że było cudownie i spokojnie, i w Żarach były same anioły nagle, nie - piwo niektórym się bardzo mocno na kończyny i władze umysłowe rzucało, ktoś tak kogoś czymś tam, albo i ręką, ale na to reagował błyskawicznie niebieski patrol (zawodowcy ochroniarze). Reagował błyskawicznie i skutecznie nad wyraz. Tylko... po co? Po kiego nam grzyba te gęby, te mordobicia, te krzywe ryje? No po kiego...? Nie lepiej to jak na Łudstoku? kiedy Bolero Ravela wzbudza takie same emocje - i to pozytywne - jak Glaca? z całym swoim Słodkim Hałasem? Co? To aż tak trudne...? Pewnie tak... idealista ze mnie... Ech! I pewnie powinienem na koniec jakieś podziękowania zapuścić, co i niniejszem uczynię - więc dziękuję: Jurkowi - za całokształt i za to, że mię w charakterze wyrobnika na Przystanek ściągnął; Milkeemu - za zapodanie pomysłu ściągnięcia wyżej wymienionemu, czym umożliwił mi pracę z Eią (po raz pierwszy naprawdę = straciłem dziewictwo! [późno jakby...]) i za współpracę, i za cierpliwość (on już wie o co chodzi) anielską; Eii - za genialną współpracę (z nikim mi się tak nie pracowało - to trzeba powtórzyć, a najlepiej w stałe zajęcie przemienić); reszcie ekipy internetowej, włączając w to Andrzeja i Mariusza z TDC - za atmosferę w naszym kontenerze; patrolowcom (szczególnie niebieskim) - za sąsiedztwo bezpieczne (już oni wiedzą, o co chodzi); przystankowiczom - za magiczne wibracje; mieszkańcom Żar - za życzliwość... (jeślim kogo pominął, tom kiep!) Chrabja * I wspólnym głosem na koniec słów parę jeszcze dorzucamy: Co nam się podobało? Wszystko! - z wyjątkiem perturbacji z wodą - myliśmy się w okolicach mocno porannych, w trakcie dłuższych koncertów albo w... szklance wody. Co nam się nie podobało? Nie powiemy - i myślcie sobie, co tylko chcecie. Jeśli kto się poczuwa do niepodobania, jego problem - musi działa na zasadzie stołu i nożyc. A poza tym? A poza tym to musimy głośno, wyraźnie i po rodzimemu powiedzieć, że brakuje nam adrenaliny, co się nam pompowała hektolitrami w czasie dwóch koncertowych dni i chcemy jeszcze. I się już teraz deklarujemy tak samo głośno etc. na wszelkie następne możliwe i niemożliwe imprezy Fundacyjne, na których moglibyśmy być potrzebni i okzalibyśmy się przydatni. I już! Eia&Chrabja